Του
μαρτυρίου θεατές,
της
κόλασης περιηγητές,
άφρονες
-όπου
νομίσαν οι σταυροί πως στήθηκαν για
άλλους-
στους
δρόμους αντικρίζουμε ψυχές
να
ρέβουν γύρω θλιβερές
και
'μεις τις προσπερνάμε.
Μας
έγινε ο θάνατος συνήθεια,
η
ανθρωπιά μας λες και χάθηκε απ' τα στήθια,
της
κόλασης, τριγύρω, τη μανία,
τη
βλέπουμε του Χόλιγουντ ταινία.
Δειλός
και 'γω μεσ' στους δειλούς
να
προσπερνάω τους σταυρούς
και
να 'ναι οι δρόμοι της Αθήνας
μια
σύγχρονη Αππία.
Είναι
των άλλων τα παιδιά
-που
επέσαν τόσο χαμηλά-
δεν
είναι τα δικά μας.
Είναι
των άλλων οι χαρές
-όπου
πετρώσανε στο χτες-
δεν
είναι οι δικές μας.
Μα
θα 'ναι οι δίκες φοβερές
το
ίδιο και οι ποινές μας.
Βαγγέλης
Γ. Κοσμάς