Sporades newspaper | ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΒΟΡΕΙΕΣ ΣΠΟΡΑΔΕΣ | email: 18154poulios@gmail.com | Tηλ. 6942 22 62 01

ΣΚΟΠΕΛΟΣ | ΑΦΟΙ ΠΡΟΒΙΑ I

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Κοινωνία σε παρακμή

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Το πρόσφατο άρθρο του κου Βαγγέλη Γεωργ. Κοσμά «Συνταγματική Δημοκρατία» σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο αξίζει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να διαβαστεί από όλους τους Έλληνες, μηδενός εξαιρουμένου και να εισαχθεί σε όλα τα σχολεία της χώρας προς  μελέτη και προβληματισμό. Ο κύριος Κοσμάς περιγράφει στο καταπληκτικό του κείμενο με μεγάλη σαφήνεια πράγματα τόσο γνωστά, τόσο στοιχειώδη και τόσο αυτονόητα, τα οποία, δυστυχώς, παραμένουν ζητούμενα για την κοινωνία μας.

Μιας κοινωνίας που έχει γαλουχηθεί με το «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξουμε». Μιας κοινωνίας που μέχρι πρότινος το 60% των φορολογουμένων δεν πλήρωνε φόρο εισοδήματος. Μιας κοινωνίας που αδυνατεί να λειτουργήσει χωρίς ρουσφέτια, διευθετήσεις, εξυπηρετήσεις και γενικώς αρπαχτές πάσης φύσεως. Μιας κοινωνίας που παρά όλα όσα νοσηρά συμβαίνουν γύρω μας συνεχίζει να θεωρεί την παραβατικότητα, την ατιμωρησία και το ακαταδίωκτο κεκτημένα δικαιώματα. Μιας κοινωνίας που ψάχνει συνωμοσίες και βλέπει παντού συνωμότες για τα προβλήματα που η ιδία δημιούργησε. Μιας κοινωνίας που, τώρα που τα λεφτά τελείωσαν, οργίζεται, θυμώνει, φωνάζει, βρίζει, κι αν χρειαστεί, χειροδικεί. Μιας κοινωνίας που ψηφίζει δεκαετίες τώρα τα λάθος πρόσωπα γιατί ψηφίζει με λάθος κριτήρια και λάθος κίνητρα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Το έχω ξαναπεί και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω κι ας καταντήσω γραφικός. Το κάθε εκλογικό σώμα έχει το πολιτικό προσωπικό που του αξίζει.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2019

Συνταγματική Δημοκρατία

Άρθρο του
Βαγγέλη Γεωργ. Κοσμά

Αντί προλόγου

Για αρχή θα δανειστώ μια φράση ενός γνωστού κοσμολόγου: «Αν θες να φτιάξεις μια μηλόπιτα από το μηδέν θα πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις ένα σύμπαν».  Προσαρμόζοντας τη φράση αυτή στο πνεύμα αυτού του πονήματος θα την μετέτρεπα ως εξής:  αν θες να βρίσκεις το δίκιο σου και να ζεις με αξιοπρέπεια θα πρέπει να δημιουργήσεις ένα κράτος δικαίου.  Άλλος τρόπος για τα άτομα που έχουν αποφασίσει να ζουν μέσα σε κοινωνίες, δεν υπάρχει.

Φίλε αναγνώστη, αυτό το άρθρο είναι ουσιαστικά ένας διάλογος μεταξύ μας, στον οποίον όμως για να προχωρήσουμε πρέπει να θέσουμε τις βάσεις του. Πρέπει δηλαδή να συμφωνήσουμε κατ΄ αρχήν στην φύση και στην αιτία των προβλημάτων που πραγματεύεται, και έπειτα, μέσα πάντα από τον διάλογο και τις κοινές διαπιστώσεις να βρούμε τις εφικτές λύσεις και να τις προτείνουμε.  Αν δεν συμφωνήσουμε κατ’ αρχήν, τότε θα ήταν ανώφελο να συνεχίσεις την μελέτη του παρόντος.  

Ερχόμαστε τώρα στη Νεοελληνική πραγματικότητα.  Αν κάνουμε μια βόλτα στις πλατείες, στα καφενεία, στις συναθροίσεις αλλά και μέσα στα σπίτια του λαού και ρωτήσουμε αν η ελληνική πολιτεία, το Κράτος και κατ΄ επέκταση το πολίτευμα μας λειτουργεί όπως θα έπρεπε και όπως ορίζουν οι αρχές του Συντάγματός μας, η απάντηση που θα πάρεις απ’ όλους θα είναι «όχι». Ο καθένας θα έχει πολλά και διαφορετικά παραδείγματα να παραθέσει και είναι φυσικά ανώφελο να το κάνουμε κι εμείς.  Η διαπίστωση, λοιπόν, αυτή αποτελεί μία από τις βάσεις του διαλόγου μας που προαναφέραμε.  

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Greco mascara

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Η απόδοση κάποιων χαρακτηριστικών σε ένα λαό πρέπει να γίνεται πάντοτε με προσοχή και με την βεβαιότητα ότι, σε καμιά περίπτωση, οι απόλυτοι χαρακτηρισμοί δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Υπεραπλουστεύσεις αλλά και αυθαίρετες γενικεύσεις μπορεί να είναι επικίνδυνες και να οδηγήσουν σε στερεοτυπικές αντιλήψεις. Από την άλλη μεριά, ωστόσο, θα μπορούσαμε να δώσουμε κάποια χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας κάθε λαού, που θεμελιώνονται στον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, στις ενέργειες και στις αντιδράσεις των ανθρώπων που τον αποτελούν.

Μια πρώτη απόπειρα χαρακτηρισμού του Νεοέλληνα οδηγεί στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα λαό γεμάτο αντιθέσεις. Τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ελληνική φυσιογνωμία πολλές φορές είναι αντιφατικά μεταξύ τους. Πχ οι Έλληνες αγαπούν την παράδοση τους, αλλά συχνά χαρακτηρίζονται από έντονη ξενομανία, έστω κι αν τα ξένα στοιχεία που υιοθετούν αντιτίθενται στα παραδοσιακά τους ήθη και έθιμα. Άλλο βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η δισυπόστατη φυσιογνωμία τους, δηλαδή ότι συχνά καταφέρνουν να ανάγουν ένα μειονέκτημα τους σε πλεονέκτημα και αντίστροφα. Π.χ. το πείσμα που τους χαρακτηρίζει μπορεί να αποβεί καταστροφικό αλλά ταυτόχρονα να τους οδηγήσει σε αξιοθαύμαστες ενέργειες. Τέλος, σημαντικό είναι πως τις περισσότερες φορές επιλέγουν το δρόμο των άκρων και όχι τον δρόμο της μεσότητας, την οποία δίδαξε ο Αριστοτέλης.

Στο παρόν κείμενο θα επικεντρωθώ στα αρνητικά στοιχεία των Νεοελλήνων, επιφυλασσόμενος, ταυτόχρονα, να αναφερθώ και στα θετικά του λαού μας σε ένα μελλοντικό μου κείμενο.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Η ενδοσχολικη βία μας αφορά όλους

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Παγκόσμια μέρα κατά του ενδοσχολικου εκφοβισμού και της ενδοσχολικης βίας η σημερινή - «bullying» είναι ο διεθνής ορός που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το φαινόμενο-  και καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτό το κοινωνικό πρόβλημα -γιατί περί αυτού πρόκειται-  παρόλο που στις περισσότερες φορές αποσιωπάται, είναι υπαρκτό και διαρκές. Έχει πολλές και  σοβαρές επιπτώσεις, τόσο στη σωματική και ψυχική υγεία, όσο και στην ψυχοκοινωνικη ανάπτυξη του παιδιού, ενίοτε με επικίνδυνες συνέπειες και τραγικά αποτελέσματα.

Τι είναι το «bullying»;

Είναι μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανομένη βία (σωματική, λεκτική, ψυχολογική) και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές  από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου. Αποτελεί φαινόμενο που ενισχύεται από τη λάθος αντιμετώπιση του, καθόσον τα περισσότερα περιστατικά αποσιωπούται, διότι θεωρείται ότι στιγματίζουν τους θύτες, τα θύματα και το κύρος του σχολείου.

Οι πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις «bullying» είναι:

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Οι συμφορές του Εθνικισμού

Του
Γιώργου Ν. Οικονόμου
Διδάκτορα Φιλοσοφίας
Συγγραφέα

Επιτέλους ένα μεγάλο μέρος της νεοελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου κατάφεραν μετά από 27 έτη κάτι που για τον κοινό νού είναι αυτονόητο: να δεχτούν τη σύνθετη ονομασία της γείτονος χώρας με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία». Κατάφεραν να υπερβούν τον άγριο και αδιέξοδο εθνικισμό, τον επικίνδυνο φανατισμό, την πόλωση σε «προδότες» και «πατριώτες», τις φρικώδεις απειλές για κρεμάλες και δικαστήρια, να υπερασπισθούν τη φωνή της λογικής, τον δρόμο της νηφαλιότητας και της ανεκτικότητας.

Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου απέχει πολύ ακόμα από το να συμβάλει στη συγκρότηση πολιτικής κοινωνίας. Παραμένει στο προπολιτικό στάδιο της άγριας και τυφλής διαμάχης, της στοχοποίησης του διαφορετικού, της μισαλλοδοξίας και της θρησκευτικής αντίληψης για τον κόσμο. Δεν έχει ακόμη ξεπεράσει το μυθικό στάδιο και να φθάσει στο στάδιο του λόγου – που είχε κατακτήσει τον 6ο αιώνα π.Χ. η προσωκρατική σκέψη. δεν έχει ανακαλύψει την σημασία της πόλεως, ως έννομης και διαλογικής μορφής συνύπαρξης, με σεβασμό της διαφορετικής άποψης στη βάση του διαλόγου και της αντιπαράθεσης επιχειρημάτων.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

Ο ατομικισμός και η αδιαφορία των νέων για το κοινό συμφέρον

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Έγραφα πριν ακριβώς ένα χρόνο (22/01/2018) και με αφορμή την αποχή των συμπολιτών μου από τα κοινά, ένα άρθρο («Τον μηδέν τούτων μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ΄αχρειον νομίζομεν»), το οποίο, δυστυχώς, και φέτος είναι εξίσου επίκαιρο όπως τότε.

Η αδιαφορία, κυρίως των νέων, για τα κοινά και η αποχή τους από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα του τόπου μας χτυπά «κόκκινο» και, το χειρότερο, δεν φαίνεται να αλλάζει κάτι προς το καλύτερο στο ορατό μέλλον.

Το φαινόμενο είναι γενικότερο και δεν αφορά μόνο την μικροκοινωνία στην οποία ζούμε. Η εξήγηση του φαινόμενου δεν είναι απλή. Ωστόσο,  μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι ένας από τους λόγους, ίσως ο σημαντικότερος, που οι νέοι μας αδιαφορούν για τα κοινά είναι το κλυδωνιζόμενο κλίμα που επικρατεί στη χώρα μας αλλά και στον κόσμο γενικότερα. Η αναξιοκρατία στους κρατικούς θεσμούς ( πχ πελατειακές σχέσεις στις προσλήψεις στον δημόσιο άτομα), η οικονομική κρίση, η ατιμωρησία των ενόχων για διάφορα σκάνδαλα, η αδικία, η ανεργία, το άγχος για την μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση και το αβέβαιο μέλλον, καθώς και η απαξίωση της πολιτικής και των κομμάτων είναι οι  κύριοι λόγοι που οι νέοι αποστασιοποιηθήκαν από τα κοινά.

Πιστεύω ότι

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Ελλάδα, τελικά εχεις ταλέντο στο ψέμα και στην ηλιθιότητα

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Τα σχεδόν οχτώ χρόνια που έχουν περάσει από την χρεοκοπία της χώρας, είναι αρκετά για συμπεράσματα. Οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν. Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει. Ίσως η Ελλάδα να μην μπορεί να αλλάξει, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και ότι δεν αλλάζει πεθαίνει.

Αυτά τα οχτώ χρόνια, προσωπικά έκανα ό,τι μπορούσα, με την πίστη και την ελπίδα πως μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη και πιο δίκαιη χώρα. Θέλω με όλη μου την καρδιά να αλλάξουμε την χώρα μας και νομίζω ότι αυτό φάνηκε από την αρθογραφία μου τόσων χρόνων.  Οποίος διαβάζει τακτικά τα κείμενα μου –ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί μου– θα το έχει διαπιστώσει.

Καταλαβαίνω πως πολλά από τα κείμενα μου είναι ολοένα και πιο απαισιόδοξα. Μάλλον θα είναι επειδή η σύγκρουση με την πραγματικότητα πλησιάζει και θα είναι σφοδρή η ρημάδα. Η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα να τα γράφω, κυρίως επειδή διαπιστώνω ότι δεν αλλάζει και κάτι. Αν μη τι άλλο, πίστευα –και ίσως ακόμα να το πιστεύω– πως η ελληνική κοινωνία θα ξυπνούσε μια μέρα και θα έλεγε «τι θέλω εγώ με όλους αυτούς τους γελοίους;».

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Ήρωες...

Ας τρέξει λίγο η μνήμη μας στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, αποτίοντας ελάχιστο φόρο τιμής σ εκείνους που αγωνίζονταν έναν αγώνα άδολο για μια καλύτερη ελεύθερη Ελλάδα.
Σε μια εποχή που όλα έχουν ισοπεδωθεί και το μόνο που έχει σημασία είναι το χρήμα, είναι ανάγκη μεγάλη, να στρέψουμε το βλέμμα προς κάθε αθώο ήρωα που αγωνίστηκε μόνο για τα ιδανικά του και όχι για τα προσωπικά του οφέλη... Κι ευτυχώς η Ελλάδα μας έχει τέτοιους άδολους αγωνιστές! Ο ήρωας έτσι κι αλλιώς υψώνεται πάνω, πολύ πιο πάνω από έναν κοινό θνητό. Κι αυτό γιατί ήρωας είναι αυτός που υπερασπίζεται τις αρχές του! Και δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη έχει για συνώνυμα τον ημίθεο, τον υπεράνθρωπο, τον γενναίο, τον ανδρείο, τον τολμηρό, τον αντρειωμένο, το παλικάρι, τον ατρόμητο,τον λεβέντη, τον άντρα, το πρότυπο.

Θυμόμαστε σήμερα σε μια εποχή που έχουμε δυστυχώς νοσταλγούς της χούντας, αυτές τις μελανές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Την κατάργηση της Ελευθερίας, τις φυλακές, τις εξορίες, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος. Όμως ευτυχώς για μας, αυτή η επταετής κατάλυση της Δημοκρατίας, πυροδότησε τη δημιουργία ενός όχι μόνο πολιτικού, αλλά και λογοτεχνικού και μουσικού αντιστασιακού μετώπου.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Δεν ξεχνώ...

Γράφει η
Λένα Κουτούμπα
Νηπιαγωγός
Δεν ξεχνώ ότι το ΟΧΙ του ’40 ήταν πάνω απ’ όλα αγώνας για μια ελεύθερη Ελλάδα, αγώνας κατά του ναζισμού και στη σημερινή εποχή αυτό το ΟΧΙ πρέπει να είναι η αφορμή για καθημερινό προβληματισμό και περίσκεψη.
Σε μια χώρα οικονομικά εξαθλιωμένη, όπως ήταν τότε η Γερμανία, έπεσε ο σπόρος του μίσους για τους άλλους λαούς στο όνομα της άριας φυλής. Κι αυτός ο σπόρος, δικαιολογούσε στη σκέψη τους προφανώς, τις μαζικές δολοφονίες ανθρώπων.

Κι ο φόρος αίματος της Ελλάδας μας ανήλθε σε χιλιάδες νεκρούς.

Η Αντίσταση όμως των Ελλήνων, στην πλειοψηφία τους εθελοντές μαχητές, έφερε τη σφραγίδα του ίδιου αγωνιστικού πνεύματος που είχε επιδειχθεί από τις πρώτες ώρες της φασιστικής εισβολής. Επίσης έφερε στην επιφάνεια το φαινόμενο της αυθόρμητης μαζικής αγωνιστικής συμμετοχής άοπλων πολιτών.

Στην κατεχόμενη Αθήνα, ο Τσολάκογλου, ανέλαβε να σχηματίσει την πρώτη κυβέρνηση υπό γερμανική κατοχή....

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Περί αριστείας, ανδραγαθίας, εορταστικών προγραμμάτων και άλλων πομφολύγων

Της
Αλεξίας Καπραβέλου,
Φιλολόγου, M.Ed.,
Δ/ντριας Λυκείου
Στην περίπτωση του κλειστού και απομονωμένου τόπου περισσεύει κάθε πικρία για τις ματαιώσεις της ζωής, που επιφέρει κακία, φθόνο για τον επιτυχημένο συνάνθρωπο, συντηρητισμό από την έλλειψη ουσιαστικής επαφής -πέραν των συναλλαγών- με τον Άλλο, τον διαφορετικό ως προς τη φυλή, γεωγραφική καταγωγή και εθνότητα, κοινωνική προέλευση, (μη  κυρίαρχη) ιδεολογία, θρησκευτικές πεποιθήσεις, νοοτροπία, τρόπο ζωής.  
Η ημιμάθεια, που διαποτίζει ούτως ή άλλως όλη την ελληνική συντηρητική  -υποκριτική και καιροσκοπική, καλύτερα- κοινωνία εντείνεται στα μικρά μέρη, αν κάποιος δεν έχει βγει "έξω" και "παραέξω". Παράδειγμα αποτελεί η απαίτηση κάποιων επηρμένων "μονόφθαλμων" για επιφανειακές επιβραβεύσεις που λίγη σημασία έχουν για τη ζωή του νέου. Το  εξωφρενικό βέβαια είναι ότι οι επιβραβεύσεις πρέπει και είθισται να δίδονται με συγκεκριμένο τελετουργικό και τυπικό, οπότε βεβαίως εγκαλείται κάθε νέηλυς μεταρρυθμιστής. Όποιος εκφράζει την καινοτομία  και την ιδέα της ισότητας γίνεται στόχος επιθέσεων, επειδή θα τονίσει ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να ξεχωρίζει με σεμνότητα (όχι με  χειροκροτητές και αλαλαγμούς), ότι η αριστεία θα τον βοηθήσει στην επίτευξη των στόχων του, όμως είναι μία μόνον στιγμή στη ζωή του και προτιμότερο είναι να επιτύχει στις σπουδές του, ότι εν τέλει όλοι οι άνθρωποι είναι άριστοι, εις εφ’ ω ετάχθη. Πολύ δε περισσότερο, οι  "άριστοι" θα χρειαστεί να εγκαταλείψουν κάθε έννοια αλαζονείας και να  
συνεργαστούν με τους "μη άριστους" στη ζωή τους, που όμως κι εκείνοι μπορούν να διαπρέψουν σε άλλους ακαδημαϊκούς και μη τομείς, ή δεν αποκλείεται να αριστεύσουν περισσότεροι εν καιρώ, όχι μία ελίτ. Κατά συνέπεια, ο εγωισμός, η ματαιοδοξία και ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε ανώτερους και κατώτερους, καλούς και κακούς, δηλητηριάζουν τις  διαπροσωπικές και κοινωνικοπολιτικές μας σχέσεις. Ίσως ο χρόνος  φωτίσει μυαλά και μίζερες ζωές προς θετικές κατευθύνσεις.

Δεν είναι όμως καθρέφτης του σημερινού συντηρητισμού μόνον η χρήση της  αριστείας αλλά και το πώς πραγματοποιούνται οι επέτειοι. Δοξολογίες, στεφάνια, ηρώα, πανηγυρικοί, παρελάσεις, σημαιοφόροι, επίσημοι και  ό,τι άλλο προβλέπεται ή

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Πήραμε την ζωή μας λάθος

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος
Και ξαφνικά σύσσωμος, θα έλεγα, ο ξένος τύπος, ανακάλυψε ότι η Ελλάδα έχει καταστραφεί από τις «φροντίδες» που της επιφύλαξαν τα Μνημόνια και, ουσιαστικά, δεν έχει διέξοδο, αν παραμείνει στα αποκαΐδια τους.

Μονόδρομος προς την καταστροφή

Προσωπικά δικαιούμαι να πω, χωρίς ίχνος ικανοποίησης, ότι αυτές οι αυταπόδεικτες, αλλά και τόσο τραγικά καθυστερημένες διαπιστώσεις, με δικαιώνουν 100%. Η κατάσταση ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή και συνεπώς εύκολα αντιληπτή ακόμα και από οικονομολόγους του «γλυκού νερού». Δεν χρειαζόταν να είναι κανείς ειδικός στα οικονομικά για να καταλάβει από την πρώτη στιγμή της κρίσης ότι όλα αυτά τα μνημόνια και ευρωπαϊκά προγράμματα είχαν τραγικά εσφαλμένη βάση και για αυτό θα κατέληγαν με βεβαιότητα (όπως κατέληξαν δυστυχώς) σε ολοκληρωτική καταστροφή της Ελλάδας: οικονομική, κοινωνική και εθνική. Η Ελλάδα καταβαραθρώθηκε, επειδή οι κυβερνώντες, με την στενή συνεργασία των ΜΜΕ, της απέκλεισαν οποιαδήποτε άλλη επιλογή, εκτός από την «υποχρεωτική ευρωπαϊκή πορεία». Και αυτή ήταν το τέλος της.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Το πρόβλημα των συγκοινωνιών στις Βόρειες Σποράδες

Γράφει ο
Λευτέρης Βιολέττας
ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος

Ζούμε σαφώς σε πολύ κρίσιμους καιρούς για την οικονομία και το περιβάλλον, όπου όλα γύρω μας μεταβάλλονται ραγδαία, αρκετές φορές με βλαβερές συνέπειες για το μέλλον. Για τους λόγους αυτούς πρέπει να δημιουργήσουμε μια «αξιοπρεπή» ανάπτυξη απέναντι στις επόμενες γενιές και στο περιβάλλον. Για την ακρίβεια, να δημιουργήσουμε βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την τιμιότητα της γενιάς μας απέναντι στις μακροπρόθεσμες αποφάσεις για την κοινωνία μας. Βασικό στοιχείο και τομέας της καθημερινότητας με πολύ σπουδαίο ρόλο όταν αναφερόμαστε στην ανάπτυξη των νησιών είναι οι μεταφορές, οι οποίες πρέπει να καλύπτουν με επάρκεια τη μεταφορά προσώπων και αγαθών, να γεφυρώνουν τις ανάγκες των νησιών και σε κοινωνικό επίπεδο και σε οικονομικό επίπεδο.

Η αναλογία, δηλαδή η πολιτική ανάμεσα στα δύο αυτά επίπεδα των νησιωτικών μεταφορών, οι οποίες αποτελούν το βασικό συγκοινωνιακό πυλώνα της χώρας μας, είναι ταυτόχρονα και δημόσια και ιδιωτική. Υποτίθεται ότι στόχος της πολιτικής των νησιωτικών μεταφορών είναι η κατανομή η διαχείριση και η ρύθμιση των μέσων μεταφοράς που διατίθενται, ώστε να μεγιστοποιηθεί η κοινωνική και η οικονομική ωφέλεια των τοπικών κοινωνιών.

Το ερώτημα είναι ποιός και πώς καθορίζει αυτή την αναλογία, κι αν πραγματικά επιτυγχάνονται σωστά οι στόχοι. Συνήθως αυτό το κάνει το κράτος, λόγω και της σχετικής έλλειψης επιχειρηματικού ενδιαφέροντος για τις νησιωτικές μεταφορές. Οι λόγοι της έλλειψης είναι το αυξημένο κόστος και ο ρόλος που αναλαμβάνει το κράτος στη διαμόρφωση κάθε φορά των κανόνων των μεταφορών και της αντιμετώπισης της νησιωτικότητας.

Μια απ’ αυτές τις πολιτικές είναι και η πρόσφατη διακοπή της συγκοινωνίας των νησιών μας με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, προφανώς διότι αυτή ήρθε αντιμέτωπη με το «πολικό» σύστημα συγκοινωνίας των Β. Σποράδων με το Βόλο, ο οποίος αποτελεί τον

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Επικίνδυνη ανικανότητα

Του
Γιώργου Ν. Οικονόμου
Διδάκτορα Φιλοσοφίας

Η μέχρι τώρα πορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ έχει δείξει τις μεγάλες ελλείψεις του ως πολιτικού. Τα μόνα στοιχεία που διαθέτει είναι η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, ο εθνικισμός, η εκλογολογία, η ευτελής ρητορεία, ευφυολογήματα εμπνευσμένα από τον Αρκά, η στείρα αντιπολίτευση δίχως κάποιο ουσιαστικό επιχείρημα, δίχως κάποια εποικοδομητική πρόταση και συζήτηση. Με τέτοια στοιχεία όμως δεν γίνεται ουσιαστική πολιτική που έχει ανάγκη η χώρα, η οποία βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας εδώ και 10 έτη, το δε μέλλον της είναι αβέβαιο. Στα μεγάλα και δύσκολα προβλήματα ο Μητσοτάκης δεν έχει καμία απάντηση, ούτε πρόγραμμα πειστικό ούτε αρχές που προάγουν μία πολιτική κοινωνία και διασφαλίζουν δικαιώματα και ελευθερίες. Με κενή πολιτική και πομπώδη ρητορεία το μόνο βέβαιο είναι η επιδείνωση, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της γενικώτερης κατάστασης της κοινωνίας.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Τώρα κλαις, γιατί κλαις (νεοέλληνα καραγκιόζη); Συ δεν είσαι που γέλαγες χτες;

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Η Ελλάδα θρηνεί. Θρηνεί την εκατόμβη των νεκρών παιδιών της που  χάθηκαν άδικα μέσα στην πύρινη λαίλαπα στην περιοχή της Ανατολικής Αττικής, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πρωτεύουσας. Θρηνούμε τα τραγικά θύματα του πύρινου ολέθρου και ιδίως τα νέα παιδιά που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή. Η τραγικότητα του θανάτου όλων αυτών των αθώων ανθρώπων συγκλονίζει βαθύτατα κάθε λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Είναι κοινή διαπίστωση, πλέον, ότι οι Έλληνες πληρώνουμε σήμερα τα λάθη και τις παραλήψεις πολλών δεκαετιών, μαθαίνοντας , ταυτόχρονα, με πολύ σκληρό τρόπο πως οι πράξεις μας –ή αυτά που έπρεπε να κάνουμε και δεν κάναμε – έχουν και συνέπειες. Συνειδητοποιούμε, επιτέλους, πως όταν υπάρχει Ύβρις, ακολουθεί αναπόφευκτα η Νέμεσις.

Κράτος λιγοστό και ανήμπορο

Η χωρίς προηγούμενο σε ανθρώπινες απώλειες ανυποψίαστων ανθρώπων  καταστροφή της 23ης Ιουλίου 2018 είναι μια ιστορική καμπή για τον σύγχρονο ελληνισμό, καθώς αποτελεί την αμέσως μεγαλύτερη ανθρώπινη καταστροφή που υπέστη μετά την δεινή ήττα στον πόλεμο - εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Σηματοδοτεί το τέλος της παρακμιακής μεταπολιτευτικής διαδρομής προς ένα αποτυχημένο κράτος (failed state),  το μοναδικό εντός διεθνών δομών (όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ), οπού κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο. Η αποτυχία του ελληνικού κράτους αναδείχτηκε, κυρίως, με την σημερινή κατάσταση χρεοκοπίας διαρκείας. Την οποία, αφού πρώτα προκάλεσε το πολιτικό σύστημα – κυρίως διορίζοντας ακατάσχετα – εν συνεχεία, και παρά την έστω και με σκληρούς όρους βοήθεια που έλαβε από εταίρους και συμμάχους, απέτυχε να αναστρέψει, οδηγώντας την κοινωνία και την οικονομία  σε ένα φαύλο κύκλο οικονομικής και κοινωνικής καχεξίας.

Η τραγωδία της Ραφήνας

Η πυρκαγιά της Ραφήνας έφερε στην επιφάνεια παθογένειες δεκαετιών ενός φαύλου και σάπιου πολιτικού συστήματος το οποίο, με την ανοχή –αν όχι με την

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Στην χώρα των Λωτοφάγων

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Πάλι μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Πάλι συλλέγουμε τους νεκρούς μας. Πάλι η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν απλή φάρσα, αλλά σαν τραγωδία! Πρέπει να το πάρουμε, επιτέλους, απόφαση: Δεν θα κλείσει ποτέ αυτός ο αέναος κύκλος. Δεν θα βρούμε ησυχία, πλην, ίσως, μερικών διαλειμμάτων. Θα ζούμε πάντα …εμπόλεμα και με την αγωνία της επόμενης στιγμής. Κάτι σαν το Ισραήλ, ας πούμε. Όχι εξαιτίας κάποιων εξωτερικών εχθρών, αλλά εξαιτίας του κακού μας εαυτού, της ανοργανωσιάς μας, της τσαπατσουλιάς μας και των κακών μας εκτιμήσεων και επιλογών.

Από κόλαση σε κόλαση

Κι εκεί, λοιπόν, που πάμε να βγούμε ήρεμα και χαλαρά (sic) από …την κόλαση των μνημονίων, έρχεται η κόλαση μιας ακόμα υπέρ-πυρκαγιάς να μας θυμίσει πως εδώ είναι Βαλκάνια και Ελλαδιστάν. Αυτό είναι το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Άλλοτε πνίγονται και άλλοτε καίγονται δεκάδες άνθρωποι, λίγα λεπτά από το κέντρο της Αθήνας σε μια περιοχή που δεν ήταν και η …ζούγκλα του Αμαζονίου.

Και μη χειρότερα

Δεν τολμώ να σκεφτώ τι θα γίνει με αυτό το κράτος αν συμβεί κάτι πολύ χειρότερο. Γιατί υπάρχουν πολύ χειρότερα από αυτό που συνέβη χτες. Φανταστείτε, λόγου χάριν, να χρειαστεί αυτό το υπάρχον πολιτικό προσωπικό που διαθέτει η χώρα να διαχειριστεί πολεμικές επιχειρήσεις, όπου θα παίζεται η ζωή χιλιάδων ελληνόπουλων και η εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Για σκεφτείτε το λίγο…

Το εθνικό μας σπορ

Οι Έλληνες –πλούσιοι και φτωχοί– για δεκαετίες έχτιζαν (και εξακολουθούν να χτίζουν) όπου βρουν:

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Εν Σκοπέλω, επί θεάτρου σκηνής... «Μεταμορφώσεις»

Αφιερωμένο με αγάπη στη Σκόπελο

Ο θεατρικός Ιούνιος της χρονιάς φαίνεται ότι έκλεισε προ καιρού, μας άφησε όμως έντονες αναμνήσεις. Ας τα πάρουμε με τη σειρά ξεκινώντας, με την δροσερή θεατρική παράσταση των παιδιών της έκτης δημοτικού, που στα πρόθυρα της εφηβείας, αν και μη τι άλλο επιβεβαίωσαν με θέρμη για μία ακόμη φορά, πως ο καλύτερος τρόπος διαπαιδαγώγησης ενός παιδιού είναι το παιχνίδι και μάλιστα το θεατρικό παιχνίδι, όπως διεξάγεται στα πλαίσια των παιδικών θεατρικών παραστάσεων αλλά και με δραματοποιήσεις στο μάθημα.
Η υιοθέτηση ενός “ρόλου”, μέσα στο σύνολο των υπολοίπων ”ρόλων” που υιοθετούν τα παιδιά  -ηθοποιοί όταν “παίζουν” σε μία θεατρική παράσταση, τους δίνει την δυνατότητα αβίαστα να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, να αναμετριούνται με το “δέον”, να υιοθετούν “κρίνοντας” μέσα από τα θεατρικά παιχνίδια τις αξίες του ανθρωπισμού, να εκτιμούν το ωραίο και το καλό,  να “φτιάχνουν χαρακτήρα”. Και βέβαια πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στους στυλοβάτες όλης αυτής της δραστηριότητας, δηλαδή στους ανθρώπους της παιδείας, στους δασκάλους εκείνους, που με την εμπνευσμένη ανάληψη της προσπάθειας, την διδασκαλία της παράστασης και την άμεση συμμετοχή τους σ’αυτήν, αφηγούμενοι ή επενδύοντας τους διαλόγους, σε αρκετά σημεία, με τις φωνές τους, ενώ τα παιδιά “έπαιζαν” με το σώμα.

Νάτος λοιπόν ο πολλαπλός και τόσο καθοριστικός ρόλος του δασκάλου στη διάδρασή του με τον μαθητή. Ο ρόλος της παιδείας που υπηρετεί σκοπό, ανώτερο και απ΄ των ιατρών, καθώς συνεπικουρεί και στην διάπλαση του πνεύματος και της ψυχής και στην ανάπτυξη της κοινωνικοποίησης του ατόμου.

Το απέδειξαν αυτό οι άνθρωποι της παιδείας όχι μόνο στηρίζοντας τα παιδιά να “παίξουν” τα ίδια ένα θεατρικό έργο, αλλά δίνοντας και το παράδεγμα καθώς συμμετείχαν ως ηθοποιοί, σε μια φανταστική απόδοση αρχαίας αττικής κωμωδίας, με την ομάδα Ε.Θ.Ο.Σ  της Σκοπέλου, παίζοντας την “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη. Τι να πει κανείς για την παράσταση αυτή ή μη μόνον καλά! Τα είπε όλα ο κατάμεστος από το θεατρόφιλο κοινό κήπος του καλοκαιρινού "ΟΡΦΕΑ" στη Σκόπελο, όπου κάθε βράδυ στις τρεις απανωτές παραστάσεις ήταν πιο γεμάτος από το προηγούμενο. Το κοινό "είπε" και "ομίλησε"..!

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Η άνοδος της Βαρβαρότητας

Του
Γιώργου Ν. Οικονόμου
Διδάκτορα Φιλοσοφίας

Από τα πιο ολέθρια σφάλματα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα ήταν η συμμαχία με την λαϊκιστική, εθνικιστική, θρησκευτική, συνωμοσιολογική Δεξιά του Π. Καμμένου (ΑΝΕΛ), συμμαχία που συνετέλεσε στη νομιμοποίηση αυτού του ρεύματος. Η νομιμοποίηση αυτή είχε ξεκινήσει με την κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που έδωσε υπουργικές θέσεις σε γνωστά στελέχη του ακροδεξιού ΛΑΟΣ (Γεωργιάδη και Βορίδη). Εν συνεχεία το ρεύμα αυτό νομιμοποιήθηκε από τον πρώην πρόεδρο της ΝΔ και πρωθυπουργό Α. Σαμαρά, ο οποίος, απέχοντας ελάχιστα από αυτό, έδωσε επίσης ανώτατες θέσεις στα ίδια στελέχη και στον Μπαλτάκο. Τέλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανίκανος και εγκλωβισμένος, επισφράγησε την «αναγκαιότητα» του ρεύματος αυτού ενσωματώνοντας στελέχη του στη ΝΔ και χρίζοντας τον Γεωργιάδη αντιπρόεδρο της ΝΔ!

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

«Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς»

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος
Τελικά, φαίνεται πως στην Ελλάδα ελάχιστοι είναι ικανοί να σκεφτούν και να κατανοήσουν που βρισκόμαστε ως χώρα και ως λαός. Ο καθένας το μακρύ  και το κοντό του και πέρα βρέχει ! Καμιά συνεννόηση. Καμιά επαφή με το περιβάλλον. Καμιά, έστω, ένδειξη ότι έχουμε πάρει χαμπάρι πως ένα ακόμα βήμα, ένα τόσο δα βηματάκι, στην πορεία που ακολουθούμε και πέφτουμε στον γκρεμό.

Μιλάμε για τέτοια γενική …αφασία που ο μέσος Έλληνας μπορεί να υποβληθεί σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς χωρίς αναισθητικό ! Αυτά που ακούει και βλέπει κανείς εξοργίζουν και πεθαμένους. Είναι απίστευτη η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και οι μεν πολιτικοί πέρα αρμενίζουν, οι δε πολίτες κολυμπούν σφυρίζοντας χαρωπά.

Σκάνδαλο Novartis

Παρακολουθώντας την πολιτική ζωή του τόπου και την υπόθεση Novartis –οκτώ χρόνια μετά την χρεοκοπία–, το λογικό θα ήταν να ξεσπάσουμε όλοι σε βροντερά γέλια. Το περίεργο είναι ότι δεν γελάει κανείς. Η υπόθεση αυτή –που δεν είναι καινούργια ούτε στην Ελλάδα– φέρνει στο προσκήνιο, ως εμπλεκόμενους, γνωστά και μεγάλα πολιτικά πρόσωπα της χώρας, όπως τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, τον πρώην αρχηγό του ΠΑΣΟΚ  Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Άδωνη Γεωργιάδη, τον Δημήτρη Αβραμοπουλο και άλλους.

Θέλουμε τους ίδιους

Περισσότερο και από το ίδιο το σκάνδαλο, είναι κάτι άλλο που θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση: Ότι όλοι αυτοί εξακολουθούν να είναι πολιτικοί. Συνεχίζουν να είναι εκλεγμένοι. Και το κυριότερο, ετοιμάζονται για την επιστροφή τους στην κυβέρνηση.

Και υπάρχουν ακόμα πολίτες σε αυτή την ρημαγμένη χώρα που πιστεύουν πως η πατρίδα μας θα αλλάξει με τους ανθρώπους που την διέλυσαν! Δεν ξέρω πως γίνεται οι Έλληνες να επιμένουν στο σάπιο πολιτικό σύστημα και στους σάπιους πολιτικούς που χρεοκόπησαν την χώρα. Μάλιστα, πολλοί απορούν γιατί η Ελλάδα δεν καταφέρνει να βγει από τα Μνημόνια, ενώ σε άλλες χώρες –που είχαν χρεοκοπήσει– το κατάφεραν. Η Ελλάδα δεν βγαίνει από τα Μνημόνια γιατί πρέπει να είσαι καθυστερημένος για να πιστεύεις ότι η χώρα θα  πάει καλύτερα, συνεχίζοντας με αυτούς που την κατέστρεψαν.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Γολγοθάς χωρίς τέλος

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Η κατάσταση της Ελλάδας, αυτές τις ώρες δείχνει πως «είναι αργά για δάκρυα», και πως εξαιτίας και μακράς σειράς λαθών, κινδυνεύουμε να χάσουμε πολλά. Δυστυχώς, όμως, ακόμα και τούτες τις μαύρες εθνικές ώρες, που η πατρίδα βρίσκεται κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού λίγοι είναι αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει πως ο βούρκος μέσα στον οποίον έχουμε πέσει μας καταπίνει κάθε μέρα και περισσότερο.

Μια χώρα που δέχτηκε, αδιαμαρτύρητα, να εφαρμόσει εξαθλιωτικά προγράμματα (βλ. Μνημόνια) για το λαό της και που παραιτήθηκε από την εθνική της κυριαρχία επειδή της το επέβαλαν οι «εταίροι» της, έχει αναπότρεπτα, περιέλθει σε πλήρη ανυποληψία, στη συνείδηση φίλων και εχθρών.

Η λανθασμένη επιλογή όλων των κυβερνήσεων της τελευταίας οκταετίας να παραμείνουν πιστά μέλη της ΕΕ – Ευρωζώνης και να επιχειρήσουν να μας «διασωσουν»  με την συνδρομή του ΔΝΤ, αποδείχθηκε, τελικά,  καταστροφική. Οι δανειστές, που επέβαλαν τα τυραννικά  και ταυτόχρονα αναποτελεσματικά μετρά εναντίον του ελληνικού λαού, ήταν παράλογο να εκλαμβάνονται ως «φίλοι μας». Αντιθέτως, η συμπεριφορά τους ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, περίπου αυτή στρατευμάτων κατοχής. Το μονό που τους ενδιέφερε πραγματικά ήταν η αρπάγη και καταλήστευση όλων όσων διαθέτει, ακόμη, η Ελλάδα: επίγεια, υπόγεια, υποθαλάσσια. Όλα! Και ουδόλως ενδιαφέρονται για το μετά.

«Μα …αφού χρωστάμε»

Βεβαία, οι ηττοπαθείς θα πουν:

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Εμβολιασμοί: Υποχρέωση ή επιλογή;

Γράφει ο
Παν. Γρ. Σταμούλης
Παιδίατρος

Το 1990 η Ελλάδα υπέγραψε τη Σύμβαση του Παιδιού, στην οποία αναγνωρίζεται το δικαίωμα όλων των παιδιών «στο μέγιστο δυνατό επίπεδο υγείας και σε υποδομές για τη θεραπεία ασθενειών και αποκατάστασης της υγείας». Επιτρέποντας σε παραπληροφορημενους γονείς να αποφύγουν τα εμβόλια εκθέτει τα παιδιά στον κίνδυνο να ασθενήσουν από νοσήματα που θα ήταν δυνατόν να είχαν αποτραπεί και παραβιάζει ανοιχτά την υπόσχεση της να διασφαλίσει ότι κανένα παιδί δεν θα στερηθεί το δικαίωμα του να έχει πρόσβαση σε παρόμοιες υπηρεσίες υγείας.

Ανοσία αγέλης

Επιπλέον οι κυβερνήσεις έχουν την υποχρέωση να εξασφαλίζουν το κοινό καλό μέσω της νομοθεσίας και η «ανοσία αγέλης» συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών των αγαθών. Γνωρίζουμε πως προκειμένου να επιτευχθεί «ανοσία αγέλης» (εκτενής ανοσία του πληθυσμού σε σημείο που να προλαμβάνει και να αποτρέπει τη διάδοση μιας νόσου), θα πρέπει